Eindelijk stappen ministers op. Ik ben niet blij voor hen persoonlijk: Donner is een markante man met de uitstraling van een staatsman, Sybilla Dekker zag ik gisteravond nog, bij wat wel eens haar laatste publieke optreden zou kunnen zijn. Betrokken en duidelijk. Wat er goed aan is, is dat we door deze stap de Ministriele Verantwoordelijkheid weer terugzien in de politiek: ministers nemen verantwoordelijkheid voor wat gebeurt. In het verleden zagen we nog wel eens dat dat niet gebeurde, en dat terwijl het één van de belangrijkste politieke uitgangspunten is. Zonder verantwoordelijkheid van ministers, is immers niemand verantwoordelijk.
Ook voor een Dagelijks Bestuurder geldt: neem verantwoordelijkheid. Voorbeeld: vanmiddag heb ik voorstellen voor veranderingen van het hondebeleid in Vreewijk uitgelegd aan hondenbezitters. Met hondenpoep doe je het nooit goed. Natuurlijk spreek je alleen maar hondeneigenaren die hun honden alleen op de daarvoor bestemde plek laten kakken, en daarbuiten alles opruimen. Aan de andere kant ligt er nogal wat productie van honden met baasjes die een andere instelling hebben. En de oplossing? Je doet natuurlijk nooit iedereen een plezier. Meer handhaving, meer boetes, betere spreiding van hondenuitlaatplaatsen en -tijden. Iedere verbetering voor de ene groep kan weer een andere negatief beinvloeden. en toch moet je proberen het steeds te verbeteren. het voorstel voor Vreewijk bestaat uit andere plaatsen, andere tijden, meer handhaving, meer opruimen door de poepmobiel en een grote actie. Bij elkaar heel wat, maar het gaat er uiteindelijk om, dat mensen beter hun hond uitlaten. Daar kan ik niets aan doen, maar ik ben wel verantwoordelijk voor het beleid. Om met Tobback te spreken: wij gaan niet over of het regent of niet, maar delen de paraplu's uit. Maar dat moeten we dan wel doen.
