Vandaag is mijn liefje jarig. Vanochtend dus cadeautjes en even met de hele familie gevierd. Onze jongste zoon heeft een leuk spelletje: hij kan kleine zoentjes geven (geluidsloos) en grote, waarbij je hard "mmmmmmwwwwwhaaaaaaaaaaaaaaaAAAAAAA!" roept. Het is de enige man waar ik graag mee zoen.
Daarover nadenkend dacht ik ook aan een gebeurtenis van gisteren: na een gesprek gaf mijn gesprekspartner aan niet gediend te zijn van een hand. Ik had daar geen probleem mee: verder hadden we een goed gesprek, en het was niet zo dat ze met een vies gezicht naar mijn uitgestoken hand keek. Nee: ze zei dat ze liever mannen geen handen gaf, dat ze zich daar onprettig bij voelde. Wat mij betreft geen probleem: ik zei haar dat ik blij was dat ik geen Eskimo was, want dan had ik mooi voor aap gestaan met mijn neus naar voren. Bovendien heb ik ook wel begrip voor dat gevoel van "jeetje, wat moet ik nu?"; ik heb dat zelf bij mensen die me onmiddelijk of na één kennismaking meteen al willen zoenen. Drie keer op de wang.
Kortom: geen hand is geen probleem. Zolang je elkaar maar respectvol benadert.
