Over het algemeen ben ik geen groot voorstander van discussies over structuren waar het vooral de cultuur is die een probleem veroorzaakt, maar de Amsterdamse stap om het aantal stadsdelen te halveren juich ik van harte toe. Ik ben geen heel groot voorstander van het deelgemeentebestel zoals dat nu in Amsterdam en Rotterdam functioneert, maar een paar goeie dingen zitten er wel in:
- Voor inwoners van de stad is het mogelijk dingen direct bij het politieke bestuur aan de orde te stellen
- Het is mogelijk om fijnmaziger aan te sturen door binnen bepaalde gebieden te prioriteren
- Door een politieke bestuurder erop te zetten kan je een eigen “smaak” van bestuur creëren die recht doet aan wat het stemmende gedeelte van de inwoners wil.
- Door een politieke bestuurder aan te stellen, kan er soms, via partijpolitieke lijn nog wel eens wat geregeld of opgezet worden.
Maar eigenlijk zou een systeem zónder stadsdelen of deelgemeenten dit al moeten doen: de raadsleden moeten het doorgeefluik zijn aan het bestuur; fijnmazige aansturing moet geregeld worden door ambtenaren die zich in de wijken bevinden en weten wat er speelt; wijkgericht beleid zou recht moeten doen aan de specifieke eisen van de wijjken en politici en bestuurders moeten voortvarend aandacht vragen voor wat er in de wijken speelt, en daar steun, beleid en aandacht voor krijgen.
Maar goed; in Amsterdam en Rotterdam zitten we nog wel even aan de stadsdelen en deelgemeenten vast. Maar áls je ze dan hebt, moet je er wel voor zorgen dat ze effect hebben. Ook hier zijn goede volksvertegenwoordigers gewenst, en een scherpe afbakening van waar ze wél over gaan, en waarover niet. En wat vooral moet gebeuren is dat de bestuurders en politici zich bezig houden met wat er in de wijken speelt. De enorme aandacht en energie die nu aan structuurdiscussies wordt gegeven wekt nou niet bepaald de indruk dat het de deelnemers eraan vooral dáárover gaat.
Het belangrijkste wat politici en bestuurders doen is het in stand houden van de democratie. Niet terwille van dat systeem, maar ter wille van de inwoners.
Niet door over het systeem te praten, maar door problemen te signaleren en oplossingen te bieden.
Niet door naar burgers te luisteren, maar door te laten zien dat er naar ze geluisterd ís.
Niet door te managen, maar door te besturen.
update zie ook een interview met mij hierover in de NRC van vrijdag 16/3: ¶
