Vaak snap ik dingen niet. Neem nou partijvernieuwing. Er valt veel te verbeteren, en daar moet over gepraat worden. Maar het gaat verder toch vooral over dat er dingen gedaan worden. Waarom wordt er zo veel geluld en zo weinig gedaan? In de VN van deze week staat nou weer een stuk over een stuk dat aangeboden moest worden en hoe dat dan ging. De angst blijft er bij het Partijtje van de Arbeid (Mandela dixit) om gewoon dingen te doen. Paradoxen om dit weekend over na te denken:
Het mantra “partijvernieuwing” leidt tot navelstaren
Het mantra “naar de burgers gaan” leidt tot uitholling van de politiek
Ommmmmmmmm…..
Er is geen angst om dingen te doen, er moet alleen wel goed over nagedacht worden, vandaar de discussies en het plan. Ben dus voorstander van ‘partijvernieuwing’want zonder die ‘partijvernieuwing’ ‘ga je naar de burgers toe’ zonder boodschap en zonder goed plan.
Het probleem is dat het te vaak bij denken alleen blijft.
maar als je dan dingen doet, mag je er dan ook nog over nadenken?
that goes without saying