Vanmiddag zit ik bij BNR om te praten over het bizarre bericht in de Telegraaf van vandaag, namelijk dat er duizenden Euro's over de balk worden gesmeten om de huizen van "asocialen" op te knappen. Om te beginnen maak ik bezwaar tegen het wegzetten van mensen als "asocialen". Het is een wel erg makkelijk sterotypering van mensen, maar wat wordt ermee bedoeld? Mensen die bumperkleven? Die spugen op straat? Nee, het gaat hier om mensen die "arm" zijn. Volgens de Telegraaf blijkbaar daarmee automatisch "asociaal".

Ten tweede is het stuk feitelijk onjuist. Voor correcte informatie verwijs ik naar het persbericht van Woonbron.

Dit weekend heb ik een reunie van mijn eerste studentenhuis: Levendaal 8 in Leiden. Ofwel: Sine Pro Derma. Het is een Joods studentenhuis. Dit uitte zich vooral in meedoen aan de activiteiten van de Joodse studentenvereniging Ijar, en enige betrokkenheid bij de naastgelegen synagoge. Verder natuurlijk door een aantal grappen en grollen, waarvan de meesten niet hier te herhalen zijn. Hoewel, ik kan me herinneren dat er een keertje een meisje bij me kwam eten, en toen ik zei dat het een oud Joods gebruik was om vóór het eten af te wassen, in plaats van erna (terwijl we de korsten van de borden aan het afbikken waren) begon ze erg begrijpend en geïnteresseerd te knikken. Ach, wat interessant toch allemaal. Echt? Ja echt.

Door het wonen in het Joods studentenhuis begon zich betrokkenheid met de Joodse geschiedenis te ontwikkelen. In het archief vond ik een aantekenboekje waarin stond dat in 1942 het ook in de synagoge verplicht was om een Jodenster te dragen. Wrang om iets te lezen dat een paar weken geschreven werd voordat de deportaties uit Leiden op gang kwamen. Wat zou er van de schrijver geworden zijn?

Behalve onze eigen interesse, werd soms ook de interesse in ons gewekt. Het NIW, de Mare en de EO waren met enige regelmaat geinteresseerd in de vraag "Hoe gaat dat nou in een Joods studentenhuis?".  Meestal werkten we braaf mee. Want de vraag bleek vooral vaak te zijn: "Hoe is dat leven nou tussen de ruines van het Jodendom?", en dat was een vraag die we ons zelf ook wel stelden. Want die ruïnes waren natuurlijk overal.

Eén van de plekken waar ik toen een paar keer ben geweest, was het voormalig Joods weeshuis. Er is een prachtige gedenkplaat op de stoep gemaakt iets met een gedicht: "weggaan is wat anders... dan afscheid nemen, of afscheid nemen... is iets anders dan weggaan", en ik kan me herinneren dat we om de hoek keken waar een afneembaar dak gemonteerd zat, zodat de weeskinderen er in een soeka ("loofhut") konden zitten.

De laatste tijd is er nogal wat te doen rondom het voormalig weeshuis: ik heb begrepen dat een groep ontwikkelaars er iets willen bouwen, en dat de eigenaar (de gemeente) het wil verhuren aan een stichting voor verslaafdenzorg. Juridisch staat de gemeente volop in haar recht; er is een groep mensen die een moreel beroep doet op de gemeente om er van af te zien.

Maar waar is die moraliteit op gebaseerd? De ruïnes van Joods Nederland bevinden zich immers niet in steen, maar toch vooral in de familieverhalen, de gebrekkige Joodse infrastructuur en de organisaties die zich nog steeds aan het her-uitvinden zijn.

Er zijn nauwelijks functionerende synagoges in Nederland, en vrijwel alle "Joodse" huizen en fabrieken zijn nu van anderen. Dat is wrang, maar een feit. En bovendien: daarin zit niet de essentie van de Joodse ruïne. Wat vooral moet gebeuren, is dat het Joodse leven en cultuur weer opgebouwd moet worden. Voor de derde keer: die zit niet in stenen: de Haagse synagoge is een moskee, de Brielse synagoge is een ontmoetingscentrum/museum/trouwlocatie, sjoel Rapenburgerstraat een creatief centrum. Zou je overal herdenkingsplaatsen van moeten maken? Natuurlijk niet.

De eerste stap op weg naar het herinneren van een verleden, is erkennen dat het verleden bestaat. Het doel van het herinneren van het verleden is het voorkomen dat dezelfde fouten in de toekomst gemaakt worden. Niet een moreel gelijk krijgen. Het is goed dat de stad Leiden laat zien dat er op de Roodenburgestraat een Joods weeshuis gestaan heeft. Daarmee is de kous af.

Iemand die cynischer is dan ik zei me laatst "als nou de helft van het aantal mensen dat zich heeft bekommerd om de boom van Anne Frank, zich om de familie Frank had bekommerd, was het misschien heel anders afgelopen".

Het zijn vreemde dagen. Er zijn allemaal dingen die gedaan moeten worden, dus zo lang ik in dienst ben, ga ik maar braaf naar het deelgemeentekantoor. Maar de agenda wordt maar leger en leger. En dan lees ik ook nog eens op de site van Binnenlands Bestuur:

Weggestuurde en opgestapte wethouders blijken heel lastig aan een nieuwe baan te komen. Zij krijgen daarbij geen hulp van politieke partij, gemeente of beroepsvereniging. De wethouders die een baan hebben gevonden, is dat op eigen initiatief gelukt.

Nou, dat is weinig hoopgevend. En verderop in het stuk:

De onderzoekers adviseren wethouders om zelf het voortouw te nemen bij het regisseren van hun loopbaan. ‘Je ziet dat het nu pas gebeurt als men niet meer in functie is. Men moet juist vanaf het moment van aantreden actiever bezig zijn met de loopbaan na het wethouderschap’, aldus Lies Sijstermans, senior onderzoeker bij IVA.

En daar ben ik dus écht mordicus op tegen. Er zijn al veel te veel volksvertegenwoordigers en bestuurders die hun functie vooral als carriere-move zien; als je ze aanspoort om vanaf dag één naar een nieuwe baan te laten uitkijken, wordt dat beeld alleen maar versterkt.

Het was een emotionele middag op het stadhuis, gistermiddag. Bram Peper kreeg de Van Oldenbarneveltpenning uitgereikt en "zijn" schilderij werd onthuld op de galerij van oud-burgemeesters. Ivo Opstelten onthulde dat deze vereffeningen van de rekening met Peper ("streep er door, streep er onder") tot stand was gekomen na interventie van Ruud Lubbers en Frits Korthals Altes. Peper zelf begon zijn betoog met een uitleg over het verschil tussen belangen- en waardenconflicten. Dit is een sociologisch leerstuk, waaruit duidelijk wordt dat sommige soorten conflicten beter op te lossen zijn dan andere: aan waardenconflicten kan een diepgaand verschil van mening ten grondslag liggen over waarden; bij belangenconflicten kan je makkelijker eventueel een compromis sluiten. Dit conflict werd van waarden- een belangenconflict, waardoor er makkelijker gehandeld kon worden.Ondanks dit wetenschappelijke begin bleek al snel dat het een erg persoonlijk verhaal was.

Er werd dan ook een traantje weggepinkt. Vooral bij de onthulling van het schilderij: een prachtig modern schilderij dat bol staat van de symboliek. Wetenschap, een brug, en maar liefst twee keer dat prachtige credo van deze stad: "Sterker door Strijd".

Sommige mensen en partijen blijven "de zaak Peper" nog steeds zien als een waardenconflict. Dat maakt het vooral voor hen moeilijker minder religieus naar de zaken te kijken. Zij blijven dan ook vast zitten, terwijl de wereld verandert.

Er is maar één H.E.L.D.E.R.H.E.I.D. De clip, die gedeeltelijk is opgenomen tijdens de opening van sportveld Helderheid, staat online. Op 3 minuut 14 komt er een bekende voorbij...

Het COS (Centrum voor Onderzoek en Statistiek van de stad Rotterdam) is doorgaans erg betrouwbaar, maar af en toe zijn ze ook helemaal de weg kwijt. Waar ligt Bloemhof? Waar ligt Vreewijk? De wijk Entrepot? Waar is de Kop van Zuid gebleven?

Als je ergens wordt benoemd, geïnstalleerd of aangesteld zijn de bloemen vaak niet aan te slepen. Bij vertrek, en zeker een plotseling vertrek, of een vertrek met "gedoe" blijft het vaak stil. Soms begrijpelijk: mensen weten zich vaak geen houding te geven, of willen geen partij worden in een conflict waar ze niet bij betrokken zijn.

Zo niet hier. De afgelopen dagen ben ik overstelpt met smsjes, mails, reacties op mijn weblog, en zelfs een enkele kaart.

Hartverwarmend. Het lukt me vaak niet om iedereen persoonlijk te bedanken, maar ik stel de aandacht erg op prijs. Bedankt allemaal!

De laatste officiële plichtplegingen dienen zich aan; gisteren opende ik het onderkomen van de Stichting Ouderen Feijenoord; een plek van samenkomst voor Marrokaanse ouderen. Samen met Laurus doen we dit project. Tien, twintig of dertig jaar geleden was een dergelijk project ondenkbaar; dankzij meer professionele migrantenorganisaties én dankzij het feit dat overheden en de meeste welzijnsinstellingen nu ook zien dat speciale gelegenheden voor senioren-migranten noodzakelijk zijn, kan het wél, hier en nu.

Er is bij sommige mensen wat onduidelijkheid over wat er aan de hand is. Kort gezegd: de deelraadsfractie van de PvdA heeft een motie van wantrouwen tegen mij ingediend. Voorlopig ben ik nog "gewoon" in functie. Ik ga eerst eens even fijn uitrusten van de afgelopen weken, morgen naar Sparta, genieten van vrouw en kinderen, en op een gegeven moment komt er vast wel meer nieuws.

Mijn aantreden als Dagelijks Bestuurder van de Deelgemeente Feijenoord verdiende al geen schoonheidsprijs. Een gedeelte van de fractie stemde toen al tegen mijn aantreden, waarmee de toon gezet was. Vanavond kreeg ik dan een motie van wantrouwen van mijn eigen PvdA.

Het was een bizarre avond, die ik nog op me moet laten inwerken. Het onderwerp: de Europese Aanbesteding van het Feijenoordse opbouwwerk. Enige weken geleden staken juridische complicaties de kop op. Ik heb één en ander uitgezocht, en door flink onderhandelen tóch een overeenkomst gebrouwen die getekend kan worden. De raad heeft zich hier dan vanavond ook voor uitgesproken. Dat was een verstandige beslissing. Hierdoor is de werkgelegenheid van de opbouwwerkers gegarandeerd, en is het opbouwwerk zélf gegarandeerd.

Tegelijkerijd heeft de raad uitgesproken dat ze niet het vertrouwen heeft dat ik de zaak tot een goed einde kan brengen. Volgens een verklaring "omdat de voorbereiding rommelig ging". Vanavond heb ik zelf verklaard dat zo'n Europese Aanbesteding inderdaad een complexe zaak is, en het is toch ook bij de raad bekend dat de partij die tot 1 januari 2009 het opbouwwerk verzorgt het niet bepaald eenvoudig maakte om snel tot zaken te komen.

Maar helemaal uit de lucht komt het niet vallen. Ik ben in 2006 als buitenstaander naar Feijenoord gehaald om een aantal verzakelijkingen tot stand te brengen. De verwevenheid tussen de PvdA, een aantal bewoners- en andere organisaties was zó groot, dat het moeilijk was om uit te leggen wie nou waarvoor en waarom subsidie kreeg. Eén van mijn belangrijkste opdrachten was dan ook: verzakelijking van de subsidierelaties. Met name met de bewonersorganisaties, waarover de deelgemeente al menigmaal door de accountantsdienst op zijn vingers getikt was: wat doen die organisaties nou voor het overheidsgeld dat ze krijgen? Tot slot de oneindige stroom subsidievragers, die, juist in deze wijken, prachtige projectplannen schrijven, maar als er geleverd moet worden, dikke tranen over hun wangen laten biggelen. Tot aan de pinautomaat. Van het opbouwwerk, met hun grote verwevenheid met de bewonersorganisaties, was al helemaal onbekend wat ze deden. Vandaar dat we besloten hebben de subsidierelatie met de oude opbouwwerkorganisatie te beëindigen.

Dat ik daar niet alleen maar vrienden mee gemaakt heb, moge duidelijk zijn. Met vanavond deze tussenstand.

Helemaal bizar, en ronduit onfatsoenlijk, was dat na twaalven een nieuw punt op de agenda gezet werd, waarbij mijn collega Gülami Yesildal ook - na een verklaring van een seconde of dertig -  een motie van wantrouwen aan z'n broek kreeg. Hij was niet eens aanwezig.

Overigens werd "mijn" motie van wantrouwen door twee mensen niet gesteund. Celina do Patrocinio en Arie van der Ent. Dank jullie wel; met mensen als jullie is er nog hoop voor de PvdA.

Natuurlijk, het is half vier ´s ochtends, en ik ben afgemat "als een ééndagsvlieg bij avond". En waarschijnlijk is het beter om zo min mogelijk te schrijven. Maar tegelijkerijd voel ik een opkomende woede. Want in Feijenoord ben ik dingen tegengekomen waarvoor ik m'n ogen uit m'n kop schaam dat ze op déze schaal in dít land voorkomen. En dan heb ik het over de échte problemen. Ik zie al die mensen die iedere dag weer bezig zijn met die problemen aanpakken. In plaats van dat te steunen, houden we ons veel te vaak bezig met geneuzel, gekissebis en gejammer. We moeten ons daarvoor diep schamen.

Vanavond heeft de PvdA een motie van wantrouwen tegen me ingediend. Meer nieuws volgt later.

Op weg naar een belangrijke bestuurdersborrel van de Club van Madrid bel ik naar huis.

Met R....
Hoi met pappa,
Hoi paps, wat ben je aan het doen?
Ik ben onderweg naar een borrel. En weet je wie ook komt?
Nee?
Bill Clinton
Wie?
Bill Clinton!
wie?
BILL CLINTON!!!
Wie klinten?
B I L L  C L I N T O N ! !
Wie is dat?
Dat was de president van Amerika voordat Bush het werd.
Oh, wil je mamma even?

En daarom is het nou zol goed dat politici een gezin hebben. Voeten terug op aarde!

Afgelopen vrijdag zat ik met de altijd scherpe Sander Simons en immer charmante Harmke Pijpers in de studio van BNR te praten over de schaalvergrotingen in het onderwijs. Sander vindt dat leerlingen recht hebben op kleine scholen. Ik vind vooral dat leerlingen recht hebben op goed onderwijs, en schaalvergroting kan daar vaak aan bijdragen. Ik stoorde me aan de stereoptype beelden die opgeroepen werden over de grote ("leerfabrieken") en kleine ("gezellige") scholen. Harmke deed Calimero na. Het was een gezellige middag.

Gisteravond druiste het feest van de deelgemeentelijke democratie tot in de kleine uurtjes door. Vooral over de begroting, maar ook over de Europese Aanbesteding van het deelgemeentelijke opbouwwerk. Hierover later vast meer nieuws. Voor wie geïnteresseerd is: bij de behandeling van de begroting heb ik bij mijn reactie in eerste termijn op dat wat de fractievoorzitters zeiden de volgende tekst uitgesproken:

Mevrouw de voorzitter!
Ook ik dank de fractievoorzitters en de overige leden voor hun bijdragen en –waar nodig- geduld. Voor een portefeuillehouder financiën is het in ieder geval goed om te zien dat de belangrijkste functie van de begroting, namelijk een politieke discussie voeren over de financiën van de deelgemeente, behaald wordt. Ik wil u graag een uitspraak van Obama van gisterochtend in herinnering brengen: laten wij ons realiseren dat we hier onder vrienden zijn, al zorgt onze passie er wel eens voor dat we dat vergeten. Als vrienden willen we allen het beste voor onze deelgemeente. Zoals u in uw andere rol zei in uw inleiding: waar mogelijk faciliteren, waar gewenst ondersteunen, en waar nodig dwingen. Dat zijn onze keuzes voor ons beleid, en dat zullen we ook in 2009 voortzetten!
 Mijn bijdrage bestaat uit een viertal thema’s: de begroting zelf, participatie, buitenruimte en verkeer.

Het zijn drukke maar interessante perioden. Het is begrotingstijd, dus de financiële en inhoudelijke kaders voor het beleid in 2009 worden besproken en vastgelegd. Een portefeuillehouder financiën zet dan natuurlijk een tandje erbij. Daarnaast speelt natuurlijk de kwestie van de aanbesteding van het opbouwwerk, die een cruciale fase ingaat met alle spanningen en verwachtingen die daarbij horen. Bovendien speelt een vervelende zaak uit de sfeer van een nevenfunctie, en is in de periferie van een andere nevenfunctie ook al gerommel. En er spelen 100 kleine rotdingetjes En het print-kopieerapparaat is -alweer of nog steeds- kapot. Kortom: drukte en en gedoe en toestanden alom. Vooral de thuisbasis heeft eronder te leiden, want ze zien hun man en vader nóg eens wat minder, en als hij er dan eens is, moet hij mailen of bellen, of -erger- vertellen wat er allemaal speelt.

Ten aanzien van de spanningen en tegenslagen stel ik mezelf gerust: dit zijn geen vervelende bijkomstigheden van het vak, of dingen die naast het vak gebeuren; nee: dit is het vak!

Ik ben niet de enige. Er speelt zich een wat de Engelsen clusterfuck noemen rond de Rotterdam, en op een afstand kijk ik nog mee met een zaak die me als statenlid gefascineerd heeft: de verlenging van de A4.

In het Rotterdams Jaarboekje 2000 staat een prachtig artikel van Jan van Noort over hoe de spoorverbinding met het zuiden van Rotterdam tot stand gekomen is. Deze spoorverbinding heeft ermede toe geleid dat Rotterdam-Zuid er zo uitziet als het eruit ziet: immers, hier kwam grote- en binnenvaart bij elkaar, én industrie, én goedkoop personeel, én treinverbindingen én er konden wegen en pakhuizen gebouwd worden.

Aardig is het om te lezen dat in de tijd van de aanleg van de rails de tegenstellingen en spanningen hoog opliepen. In een ingezonden brief in de Rotterdamse Courant van 21 januari 1865 staat als kritiek op het plan om een spoorlijn aan te leggen:

"(...) waar Amsterdam haar weg naar het Zuiden heeft, hebben immers 's-Gravenhage en Rotterdam die ook, zij het dan ook met een uurtje langer te stoomen. Is dat uurtje zoo veel millioenen en zoo veel vernielingen waard?"

Dezelfde argumenten als tegen de verlengde A4. Maar de spoorlijn ligt er. Een haiku hierover:

De honden blaffen,
de karavaan trekt verder.
Morgen schijnt de zon.

Vanochtend het verkiezingsontbijt in het Kurhaus meegemaakt. Acht jaar geleden stonden we daar om een uur of tien nog in een lege zaal te wachten op een uitslag die pas dagen later zou komen. Vanochtend een heel ander soort dynamiek: de uitslag was al bekend toen de deuren opengingen, en we waren vooral in afwachting van de acceptatiespeech van Barack Obama.

En wat een speech.

Kippenvel. Alle aanwezigen hadden het gevoel iets historisch meegemaakt te hebben. De komende weken zullen de verschillende citaten en verwijzingen vast uitgeplozen worden. Ik vraag me weliswaar af of het campagneteam een checklist heeft gebruikt om de speech te schrijven ("Iets voor de republikeinen... check! Stukje "house divided"... check! Iets voor de homo's... check!, stukje Bijbel... check!"), maar ik geloof dat niets werd overgeslagen. De dramatiek, de waarden, de motivatie, de historische verwijzingen zaten er allemaal in. Kortom: ambachtelijke politiek.

Dat belooft veel goeds. Net als bij Ahmed Aboutaleb (die zichtbaar ook onder de indruk was van de speech), maakt het namelijk straks niet meer uit wat de afkomst is van de bestuurder, maar of hij een mbachtelijk politicus is; of hij mensen voor zich kan winnen, of hij het vak beheerst, of hij wat voor elkaar kan krijgen, en of hij er ís, als de nood aan de man is.

Behalve voor die mensen die er nog aan moeten wennen dat iemand die in Marokko geboren is burgemeester kan worden, of dat iemand wiens voorouders een andere huidskleur hebben, president van de Verenigde Staten. Zijn die mensen ook nog steeds verbaasd dat een katholiek minister kan worden?

Maar ook die mensen zullen uiteindelijk weten dat verandering mogelijk is. Dat je je niet hoeft te laten leiden door oude vormen en gedachten, en dat verandering vooral mogelijk is door het gewoon... te doen. En dat dat niet alleen geldt voor presidenten en burgemeesters, maar ook voor wethouders en buurtvaders en schoonmakers en leraren en artsen en... en... en...enzovoort.

Yes we can.